Bir Ömrün Tükettiği

Bir Ömrün Tükettiği


bir hışımla çıkıp gidilen kapılara zamansız dönüşlerin birinde
kabuk kabuk olmuş bir eli öperken
silerken kapalı bir gözden akan yaşı
hayatın binlerce hayattan oluştuğunu
ve hepsinin bir ruha sığdırıldığını gördüm

yüzyıldır yerinden kımıldamamış bir kayanın
bir cılız çiçek hatırına alemi dolaştığını
gökyüzüne ulaşmak için kumdan basamaklar yapan çocuğun
yıldızların arasından bana el salladığını gördüm

eski evin duvarında unutulmuş siyah beyaz fotoğrafın
yeryüzünün tüm renklerini içinde barındırdığını
o fotoğraftaki adamın çiçeklerle buluşmak için ve beyaz bir taşla
hazırlandığı bir günün akşam vaktinde gördüm

hiç dönmeyecekmiş gibi giderken ben 
bir devri kapattığımı sanarken
ardımda bıraktığım herkesin beni
varacağım yerde beklediğini gördüm

uzun zaman önce bir hevesle yaşarken ben
kuşların öldüğünü, annelerin yorulduğunu bilmezken
insanın nefes aldıkça daha çok var olmadığını
bir seher vakti semayı izlerken gördüm

ay ışığının yeryüzünde dans ettiği bir gecede
yarının aslında hiç benim olmadığını
geçmişin de benden sonsuza dek alındığını 
ve ömür diye tükettiğimi sandığımın 
aslında benden başkası olmadığını gördüm

95

Hacer KARAPINAR

İbn Haldun Üniversitesi İslami İlimler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir